OP SLOT

Het is te erg.
Ik doe mijn deur op slot
en laat de mensen praten.
Ik heb geen woorden.

Ik wou dat ik een schildpad was
of een slak in zijn huis
ik wil niets zien en horen
ik wil er niet zijn.

Het daglicht is te schel.
Ik zit vast aan mijn verdriet
als een vleermuis aan de zwarte rots.
Alleen in de nacht
durf ik het uit te schreeuwen.

Dus laat mij met rust,
vergeet al die woorden.
Maar ga niet weg,
blijf, wees er, wacht,
tot ik op een dag
op mijn eigen tijd
open doe
en mijn verdriet
stukje bij beetje
naar buiten kan dragen.

Yvonne van Emmerik


Terug naar overzicht

  Bekijk dit artikel in PDF-formaat Druk artikel af Verstuur artikel