TIJD

Langzaam onder het eentonig luiden
zijn wij op weg gegaan
Om precies om twaalf uur
op 't hoekje van de Zoutelandseweg
aan haar graf te staan.
Daarna sprak men ons aan
Men schudde handen,
zei iets over het verbreken van de aardse banden.
De tijd, zo spraken zij, heelt alle wonden,
Maar ik, trots in mijn verdriet,
dacht dat geloof ik niet
Hoe ter wereld zou dat kunnen,
mijn verdriet was nooit nog 't hunne.

Geen jaar nadien
heb ik, van Westkapelle komend,
op 't hoekje van de Zoutelandseweg
de bocht genomen
en er niet bij nagedacht.

Neeltje Zoetje Jobse


Terug naar overzicht

  Bekijk dit artikel in PDF-formaat Druk artikel af Verstuur artikel