SOTTO VOCE

Zoveel soorten van verdriet,
ik noem ze niet.
Maar n, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zon pijn,
maar het afgesneden zijn.

Nog is het mooi, t geraamte van een blad,
vlinderlicht rustend op de aarde,
alleen nog maar zijn wezen waard.
Maar tussen de aderen van het lijden
niets meer om u mee te verblijden:
mazen van uw afwezigheid,
bijeengehouden door wat pijn
en groter wordend met de tijd.

Arm en beschaamd zo arm te zijn.

M. Vasalis


Terug naar overzicht

  Bekijk dit artikel in PDF-formaat Druk artikel af Verstuur artikel