EEN FLUISTERENDE HERINNERING

Een fluisterende herinnering
een echozaadje van de zon
een spatje melkweg maar …
laat mij zijn
de zucht van ons verhaal

de weerkaatsing van dromen
of zomaar en eenvoudig
een ijsbloem
een eeuwig wonder om naar te kijken.

Laat mij wonen
in woorden
die jou weerkaatsen
in klanken die dwarrelen
zacht als een sneeuwvlokkend verhaal
als de valentijn van teder verlangen
als een wilde bries
een ademtochtje troost
een veegje hoop.

Laat mij
lach
zoen
hemel zijn
één handenreikend gebaar
naar jou.

Laat mij jou
duizend keer omhelzen
ontmoeten, omarmen.

Jij bent mijn ster
nauwelijks een sproetje van de nacht
Laat mij in eeuwigheid voor je vallen
een trouwe wensvervulling voor je zijn.


Claire vanden Abbeele


Terug naar overzicht

  Bekijk dit artikel in PDF-formaat Druk artikel af Verstuur artikel